Feel welcome.

Voel je welkom op mijn blog! Ik ben thegirlwho en via deze blog krijg je een kijkje in mijn leven. En mijn leven is soms best wel ahum... interessant te noemen... 

 

..dus

 

Zachtjes duwde hij op mijn schouder. Ik deed heel veel moeite om een oog open te doen. Mijn haren plakte aan mijn gezicht. Boven me hing een huisgenoot. Rechts van me op de bank lag de buurman. 

''Het is kwart over acht, moet jij niet naar kantoor?''
''KUT.''

Ik probeerde snel overeind te komen, maar liet me direct weer tegen het harde leer aan vallen.  

The getaway

De dieprode vloeistof klotste tegen de randen van het glas. Ik keek er gefascineerd naar en schroefde daarna de dop weer op de fles. Een paar jaar geleden dacht ik dat ik rond deze leeftijd wel enigszins fancy wijn zou drinken. Het feit dat ik wijnflessen met een kurk kwalificeerde als 'fancy' zegt wel genoeg denk ik. Schenken op de bolling was helaas per ongeluk expres ook al niet gelukt. Ik zet het glas aan mijn lippen. Oh well.    Lees verder...

There we go again.

Ik kon niet geloven dat het weer zo ver was. Vijf jaar verder en ik maakte dezelfde fout opnieuw. Hier waren we dan. Dit was de reden dat ik uberhaupt was begonnen met bloggen. Lees verder...

SUPER VET!

Ik sta voor de spiegel en trek mijn buik in tot ik misselijk word van het inademen. Ongelofelijk. Het is twee jaar geleden dat ik 60 kilo woog. Nu? Een beschamende 78 kilo. Achttien kilo in twee jaar. Ik kon me niet eens meer herinneren hoe 60 kilo voelde, maar ik twijfelde er niet aan dat het fantastisch was geweest als ik me toen had gerealiseerd hoe fijn het was een s te zijn. Ik voelde me toen geen S, ik dacht altijd al dat ik een L was. Maar nu ik toch echt maatje L had aangenomen verlangde ik terug naar de goede oude tijd. Mijn vingers glijden over m'n eigen lichaam en pakken de vetrollen beet. Ik wil niet huilen, maar het is wel heel moeilijk om dit zo te zien. Hoe kon ik het ooit zo ver laten komen? 

 

Het is geen geheim dat ik altijd moeite heb gehad met m'n gewicht, en jojo'en is mijn grootste probleem. "Zo ver laten komen" weerspiegelt misschien niet helemaal wat ik tussendoor allemaal heb gedaan om de kilo's kwijt te raken. Maar die pogingen mislukten allemaal, ik raakte gedemotiveerd en gaf uiteindelijk op. Om mezelf weer vol te proppen met alles waar ik mijn handen op kon leggen. Ik keek af en toe vol jaloezie naar vriendinnen die wél alles konden eten waar zij zin in hadden. Voor de buitenwereld bleef ik altijd zelfverzekerd. Intelligent. Maar van binnen voelde ik me toch wel optimaal kut, als ik het even zo mag stellen. 

Nooit heb ik me ooit zeker gevoeld voor mezelf over mijn gewicht. Ik dacht altijd dat ik te dik was. Een slecht zelfbeeld noemen ze dat. Voor mij was het meer dan dat. Het was de oprechte overtuiging dat ik mega was, zelfs toen ik "maar" 60 kilo woog. Maar het liep uit de hand toen het uit ging met Kevin en ik in de put zat. Ik verhuisde zo snel als ik kon naar Amsterdam, ik moest weg uit Utrecht. Ik vluchtte, zoals ik dat eigenlijk altijd een beetje doe. En ik besteedde dagen, zitten in de stoel voor m'n raam. Ik deed niets anders dan daar zitten en eten. Eten, drinken en uit het raam kijken. Huilen. Zo lang heb ik nog gehuild, dat ik op een gegeven moment dacht dat het nooit over zou gaan. 

 

Het is geen excuses, het is geen goede reden, maar het is wel de waarheid. Mijn leven wordt al jaren beheerst door mijn slechte relatie met eten. Het is alles of niets; amper eten, tot het obsessieve toe, en alles eten wat los of vast zit. Ik twijfelde er zelfs een tijdje aan of ik geen boulimia had, ik twijfel er eerlijk gezegd nog steeds een beetje over. Eetbuien, afwisselend met extreem lijnen. Vreetbuien waarin je werkelijk alles eet? Het klinkt vrij typerend voor mijn situatie. Maar ik ben te trots daarvoor. Ik wil niet toegeven dat er iets mis is. Ik wil terug naar mijn oude situatie. Ik wil deze zomer een bikini kunnen dragen. En ik ga niet opgeven. Dat denk ik op dat moment tenminste. Het moment dat ik met tranen in mijn ogen mijn vingers over mijn huid laat glijden. De striae observeer. Een beetje speel met de "zakken" onder mijn armen. Een zwangere vrouw na doe. 

Dat is aan het begin van november. Ik schrap de koolhydraten en vervang dat door vet. Dan schrap ik ook het vet en val terug in het obsessieve. Ik verlies geen gram. Ik sport iedere dag twee uur. Mijn spieren worden wel duidelijker zichtbaar, maar ik verlies geen gram. Als ik me weeg, raak ik gedemotiveerd. Maar ik wil me blijven wegen. Ik wil zo graag zien dat ik gewicht verlies. Maar het gebeurt niet. En dan komt mijn "cheatdag" eraan, wat langzaam verandert in een cheatweek.

En we zijn weer terug bij af. Ik eet verschrikkelijk veel suiker. En boter. Niet omdat ik honger heb, of omdat ik het nodig heb, nee omdat het moet. Het moet gewoon. Ik kan het niet controleren, ik kan het niet beheersen. Ik heb geen honger, ik verlang er niet naar, maar ik moet het eten. En als het hele vreet festijn voorbij is, dan kijk ik in de spiegel en vraag me af wat er in godsnaam is gebeurd.

Ik kan je vertellen dat het vanaf nu anders zal zijn. Dat ik nu echt gezond zal blijven eten en me niet meer zal vergrijpen aan alle lekkerheden. Maar eerlijk gezegd, dat weet ik niet. En misschien wil ik dat ook niet. Ik realiseer nu dat afvallen, niet binnen 4 weken gebeurd is. Het kost tijd, hard werken, toewijding. Het is een stappenplan. Er zijn nu 6 weken voorbij, en ik zit aan het eind van een slechte week. Maar over 4 maanden ben ik jarig. Laten we dan zeggen dat ik 22 in ga met mijn eigen droomlichaam oké? Laten we zeggen dat vallen erbij hoort, maar opstaan ook. Dat ik meer waard ben dan tranen voor een spiegel. 4 x 4 is ongeveer 16 weken. Een kilo per week. Vallen en opstaan.

 

Tijd om m'n sportkleren aan te trekken en mezelf weer naar de sportschool te slepen. Bedankt voor je "lezende" oor ;)  

 

Knock out

Mijn gezicht betrok een beetje, en ik was niet de enige. Het meisje keek me verbitterd aan en perste een glimlach op haar gezicht. Ik groet eerst alle jongens en geef haar dan drie kussen. Een beetje verstrooid, ik weet niet zo goed wat ik met deze situatie aan moet... Zo snel mogelijk probeer ik een plek te zoeken, maar iedereen is me al voor geweest, waardoor ik gedwongen ben voor haar te gaan zitten. Ik voel haar ogen branden in m'n rug. Zou ze weten dat ik met haar ex vriend heb geslapen? 

 

-unfinished- morgen weer verder schrijven aan dit verhaal! 

Ik keek hem met open mond aan. Tot dat ik besefte dat dit waarschijnlijk zou gaan opvallen, waardoor ik snel weg keek. Hij ratelde maar door terwijl ik nog een flinke slok van mijn rode wijn nam. Dit was niet te geloven.

"Kijk nou naar ons, we zijn zo goed bezig!" en hij knikt tevreden.
Ik knik helemaal niet tevreden, ik ben verbaasd en een klein beetje beledigd. Ik had gehoopt dat ik degene zou zijn die uiteindelijk als eerste over Kevin heen was, niet hij over mij!
"Ze is geweldig. Ik ben zo zenuwachtig om een blauwtje te lopen. Ze is leuk! Wil je haar zien?" voordat ik uberhaupt antwoord kan geven heb ik de iPhone van Kevin al voor mijn ogen en op het schermpje pronkt een blond meisje met een grote glimlach. Eigenlijk een iets te grote glimlach. Het past niet helemaal bij haar hoofd en ze heeft een te grote neus. Ze is gewoon een beetje té.
"Wat vind je van haar?" en hij glundert. Met een romantische blik kijkt hij naar het apparaat. Dit was zo'n slecht idee.

"Ze ziet er eh... vrolijk uit". Het was waar, ze zag er té vrolijk uit, maar dat liet ik even weg. Hij zag er echt blij uit. Ik zuchtte. Ik moest er in mee gaan, ik moest hem dit gunnen.

"Ik wist eigenlijk niet of ik over je heen was, maar nu ik je zie, weet ik het weer!". Hij klinkt mij iets té enthousiast. Ik sla m'n glas wijn achterover.
"Ik denk er precies zo over. Blij dat we daar uit zijn!" Terwijl ik deze woorden uitspreek klem ik mijn kaken op elkaar en imiteer een botox hoofd. Liegen is niet een van mijn zwakste punten, maar hij kijkt zo door me heen. We praten nog wat over zijn leven. De dingen die ik zeg doen er niet zo toe. Ik kan het hem niet kwalijk nemen. Hij is gewoon verliefd.   

Back in action

En opeens kwam het binnen. Het waren niet mijn koele opmerkingen, mijn kracht om de situaties te ontwijken of de verhitte leefsfeer. Het waren niet mijn vrienden, zijn vrienden of het feit dat ik zijn geheim bewaarde. Het was mijn door de jaren heen soft geworden houding, die ervoor had gezorgd dat we nu zaten waar we zitten. 

 

Het altijd maar de goede vrede willen bewaren. Het aanpassen. Het zien van mezelf als een onderdeel van de groep en niet als individu. Oke, voor opstandigheid moet je vaak een prijs betalen, maar vergetelheid is al helemaal onbetaalbaar. Misschien bazel ik nu een beetje voor je, maar ik leg het uit...

Een tijd geleden, na het hele buurman-verhuis incident, kwamen er wat conflicten op de gang. Het ging van kwaad tot erger, A. en J. waren bezig met de gang te terroriseren. Oke, eerst was ik degene met enkel een target op mijn rug, maar snel gingen ze over tot Anika. Niemand was meer veilig voor flauwe "grappen" en practical jokes. Maar deze niet zo grappige grappen jaagden mij en mijn huisgenoten tegen elkaar in het harnas. Er kwam een verdeeldheid. En die leidde tot wat er nu gebeurd is, no way back.

Want er werd een klacht ingediend. Of eigenlijk meerdere, tegen beide bewoners. Er is er één dezelfde dag nog verhuisd en zojuist heb ik te horen gekregen dat de andere ook een nieuwe woning heeft. Binnen een week zijn maandelange terrorisaties over; dit hadden we veel eerder moeten doen.

Maar het deed me ook denken aan hoe ik vroeger was. Ik werd eigenlijk vrij weinig "aardig" genoemd. Dat was ik ook niet. Ik was wel rechtvaardig; mensen kregen niet de schuld van wat ze niet gedaan hadden. Maar ze gingen niet tegen me in, omdat ik hen anders ook met hun gezicht op de ijskoude waarheid zou drukken. Een soort handje op de kachel was genoeg; soms de feitjes subtiel aanstippen. Die kwaliteit behoort inmiddels tot het verleden. Mensen vinden me aardig(er) en sociaal. Tuurlijk, af en toe gooi ik er nog wel iets verbitterds uit, maar wie niet?

De werkelijke vraag  is nu; hadden mensen vroeger respect voor me, of waren ze bang voor mijn opmerkingen? Net als mijn huisgenoten en ik bij A. en J. hadden? Angst voor wat er nu wel weer eens gezegd zou kunnen worden? Misschien was het het lot dat ik even helemaal gek gemaakt zou worden en zou inzien wat ik mensen vroeger heb aangedaan. Anderzijds heb ik nooit leugens verspreid, slechts waarheden.

De vraag blijft voorlopig nog wel in mijn hoofd zitten. Een ding weet ik zeker; zoals met mij gesold is zal niet snel meer gebeuren. The bitch is back.  

Goodbye writersblock.

After all, I needed redemption. Verlossing. Het bevrijdende woord. Ik had een pad nodig, een missie. In ieder geval een kleine tip over welke kant ik me op moest bewegen, maar de laatste maanden was het komkommertijd. 

Niet alleen was het al moeilijk om enige beweging te krijgen (Yay! Tentamentijd, leven op magnetronvoedsel en sigaretten), als ik bewoog wist ik me slecht een houding te geven of uberhaupt een beslissing te maken over welke kant ik moest op stappen. En toen ik dacht dat ik eindelijk weer een beetje richtingsgevoel begon te ontwikkelen, sloeg ik de plank finaal mis.

Met een date weliswaar. Achteraf een onbenullige, onsuccesvolle en onstuimige tiener uit het gebouw waar ik woon. Al het bovenstaande vanwege zijn daddy-issues, gat in zijn hand en ohja; het vergeten te vertellen dat hij een vriendin had. Daar moest ik achterkomen toen een van zijn vrouwelijke huisgenoten binnen kwam stormen en me subtiel (not) op de feiten drukte. In een lange tijd had ik me niet meer zo stom gevoeld. Het was een date waar ik ook sinds lange tijd voor het eerst weer oprecht zin in had gehad. Die zin was gigantisch snel weggeebt nadat de huisgenote me met vieze blikken had aangekeken. Blijkbaar dacht ze dat ik het wist? Niet zo raar ook, ik had het moeten weten.

Maar na paar weken (!) er niet over praten, ik heb het zelfs Anika nog niet verteld, realiseer ik me dat mijn afwezigheid op mijn blog niet wordt veroorzaakt door een writersblock; het komt omdat ik me afzonder en niet meer buiten kom. Omdat ik me afzonder van de gevoelens die ik heb de laatste tijden. Mijn ouders, mijn familie, mijn huis, mijn studie en m'n vrienden. Het gaat allemaal niet zo vloeiend. Schrijven is altijd mijn way out geweest. Het geeft me perspectief, een nuchtere blik en -niet onbelangrijk- ruimte. Want zodra de negatieve gevoelens op papier staan, of online nu, kan ik het los laten. Ik hoef het me niet meer te herinneren, ik kan het namelijk teruglezen.

Het excuus dat sommige mensen - zoals mijn date een paar weken geleden - het niet waard zijn om op papier te zetten is dus voorbij. Ze zijn het misschien niet waard, maar ik ben het wel.  

Riding Redbulls

Het was leuk. Het was ongelofelijk leuk. We zaten met z'n vieren in de auto. Ik, B.  en twee vrouwelijke collega's, die in een paar weken waren uitgegroeid tot meer vriendinnen dan collega's. In het begin dacht ik in slaap te vallen tegen de auto ruit, maar hier kreeg ik geen mogelijkheid voor. Ik mocht dan wel pas om 7 uur zijn gaan slapen, de meisjes lagen om 3 uur in coma en hadden een stuk minder gedronken dan ik. Ze waren luidruchtig aan het lachen en kwekken. Ik slikte nog maar een asperientje, dat kon geen kwaad. 

Ik zat achter hem en keek af en toe in de spiegel. Naar mijn idee had hij het niet echt door. We hadden nog geen woord gesproken over de voorgaande gebeurtenissen. Hij had me uitgenodigd in zijn slaapkamer, als ik m'n kamersleutel niet meer zou vinden. Hij had m'n hand gepakt en gevraagd om nog één kus. Hij leek niet zo heel  erg beschonken, maar aan de andere kant was hij wel een stuk losser dan normaal. Misschien zat er nu nog een beetje alcohol in zijn bloed, want hij was behoorlijk vrolijk. Hij stopte om ons redbull en keelsnoepjes te geven. We lachten en dansten in de auto. Hij zou ons afzetten op zuid, en we zouden elk afzonderlijk naar huis reizen. Maar hij bracht iedereen thuis. Mij natuurlijk als laatste. 

"Ik..."
"We moeten..."
"Jij eerst"
Ik heb het bijna niet meer. Ik zit naast hem in de auto. De hele rit verlang ik naar dit moment, maar nu het er is wil ik als James Bond uit de auto springen. Ik wil ook best wel wat zeggen, maar de woorden komen eruit alsof ik mentaal niet helemaal gezond ben.
"Het spijt me, echt heel erg". Hij heeft zojuist zijn excuses aangeboden. Dit is niet echt een geruststelling.
"Je hoeft je excuses niet aan te bieden, ik bedoel, ik was er ook bij. Ik deed ook gewoon mee."
Hij knikt. "Daar heb je gelijk in".
Hij begint met praten en wilt vrij snel het gesprek afkappen.
"Kunnen we het ergens anders over hebben?"
Ik zou het liever hier nog even over hebben. Wat gaat er in hem om? Wat voelt hij? Heeft hij spijt tegenover mij of tegenover zijn vriendin? Doet hij dit vaker? Ik barst bijna uit mijn vel.

We rijden de parkeerplekken op. Ik weet niet waar ik het moet zoeken. Als ik eerlijk ben? Ik wil hem zoenen. Graag. Heel graag. Maar na het gesprek wat we zojuist hebben gehad, lijkt me dat niet het beste idee. We geven elkaar drie kussen. Het is ongemakkelijk. Ik weet niet wat ik moet doen, dus ik doe maar niets. Ik sta daar maar een beetje te staan. Te staren.

En als ik weg loop, wil ik eigenlijk terug rennen. Zeggen wat er door me heen gaat, ook al snap ik het zelf nog niet helemaal. Ik draai me niet om, ik loop door. Want wat zojuist weg reed, is niet van mij.  

Breakfast at ...

Het was niet zo anders dan normaal. Ik werd relatief vroeg wakker. Mijn hoofd bonsde en ik droeg de helft van de kleren die ik de dag daarvoor had gedragen. Ik voelde een beetje maagzuur opkomen. 

Het verschil was dat ik op een hotelkamer lag, de kamer verduistert was en naast me een vrouwelijke collega lag die ik hiervoor niet eens kende. Langzaam kom ik overeind. Ik zie de collega hetzelfde doen, maar ze springt uit het bed en rent naar het toilet. Hier gaat ze zo ongegeneerd over haar nek, dat ik vooraf niet zou geloven dat we collega's waren. Ik kon haar wel waarderen. Ik plof hard achterover in het kussen, wat een bizarre avond.

Ik was m'n telefoon, camera en tasje kwijt geraakt. Na wat strompelen vond ik de helft terug achter de prullebak. Ik zal toch niet de rest weggegooid hebben hé? Ik vis m'n iPhone uit de vieze zak. Aha. Ik kruip over de zachte vloerbedekking en plug m'n enige manier van communicatie in de oplader. Fuck, ik zou om 10 uur aan het ontbijt zitten. De collega komt net uit de badkamer zwalken. Ik sprint hem in.

Onder de douche kan ik niet meer nadenken. Mijn hoofd heeft overuren gedraaid. Deze ochtend maar ook zeker gisterenavond. Het personeelsuitje had nieuwe dimensies aangenomen en alles op z'n kop gezet. Ik had gezoend met B. Dit was niet eens zo problematisch, maar hij had een vriendin. Ik zet het water zo warm dat ik er hoofdpijn van krijg. Ik ben vies. Ik moet schoon worden.

Vluchtig maak ik me op. Ik heb het door, ik ben mezelf aan het optutten. Waarschijnlijk heb ik een promilage waarmee ik absoluut niet mee zou mogen rijden, maar ik ben me aan het optutten. Ik wil mooi zijn aan het ontbijt. Verschrikkelijk, wat een ijdelheid. Maar als ik de trap op loop ben ik blij dat ik het gedaan heb, want iets moet mijn zwalken verbergen.

Als ik de ontbijtzaal binnen loop zie ik dat ik (godzijdank) niet de enige ben die de nodige champagne/wijn heeft gedronken. Iedereen kijkt licht chagrijnig. Achteraan zitten m'n werkfreunden. En B.
Ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen, dus ik hou het maar kort.
"Hoi." 
Iedereen zegt me gedag en begint verder te roddelen over iedereen die elkaar gisteren heeft gedaan. Wie was er dronken? Wie hebben er gezoend? Wie heeft er iets doms gedaan?
Ik ben te druk bezig met water te scoren. 

"Wat ben jij ongelofelijk schattig als je brak bent!" De collega schreeuwt het door de ontbijtzaal. Het liefste wil ik me verstoppen onder de tafel. Iedereen kijkt me aan, iedereen weet wie ik ben. Op dit moment moet ik eerlijk zeggen; ik weet zelf niet eens wie ik ben. Ik weet van voren niet of ik van achteren leef. Mijn hartslag is in tegenstelling tot een halfuur hiervoor, toen ik zware hartkloppingen had, verrassend laag. Ik kijk hem een halve minuut dodelijk aan, maar besef dat mijn gezichtsuitdrukking niets anders doet dan standje vegatatief.

Ik kijk B.aan. En hij beantwoord mijn blik. Niet alleen door me recht aan te kijken, maar ook met de woorden; "Hey. Zullen we zo gaan?" En ik knik.  

Girl Code

Verschrikkelijk. Ik voelde me verschrikkelijk. Er was maar 1 dag voorbij gegaan en ik wist dat ik iets had genomen wat niet aan mij toebehoorde. Ik had mijn hand in de koekjespot gestopt en wezen graaien. Het enige wat me nu nog vasthield was een schuldgevoel. 

Dat schuldgevoel was me een beetje aan het opeten. Het ergste was nog dat ik het niet aan had zien komen. Wel gewild, maar niet aan had zien komen. Het personeelsuitje was een grote happening geweest. Ik merkte aan de dagen daarvoor al dat ik baalde dat ik niet met B. in een team was ingedeeld. Niet een "Oh jammer" maar een intens gevoel van balen.

De hele avond was ik goed aan het drinken en dansen. B. was verboden terrein, hij had al jaren een vriendin. En aangezien ik de week daarvoor nog mannen met een relatie had afgezworen, was verboden terrein werkelijk verboden terrein. Plus hij had geen interesse in mij, we dansten gek en maakten rare foto's. Just friends, right? Hij deed zelfs zijn best om me te koppelen aan een of andere weirdo van marketing! Ik was absoluut in de friendzone. En dat was het beste. 

"Please, ga weg Eddie. Ik heb geen zin om met je te praten, je moet gaan slapen".
Maar hij luistert niet en legt een hand op m'n schouder. Hij is duidelijk HEEL erg bezopen en heeft waarschijnlijk niet eens door dat ik aan het praten ben. Als ik zijn hand van mijn schouder til, komt hij dichterbij me staan. Dit was absoluut niet de bedoeling. 
"Ik ga weg." Maar hij blokkeert de gang en leunt met z'n arm tegen de muur. Ik ben duidelijk een beetje aangeschoten maar minder dan Eddie. Als hij een split second zijn ogen sluit, vlieg ik als een speer onder zijn arm door. 
"B.! B.! Ik kom even bij jou staan!" Ik haal gerust adem. Hij glimlacht even maar het duurt niet lang. Eddie volgt me en het gesprek slaat snel om.
"Eddie. Ga slapen. Dat is echt het beste nu."
"Maar ik wil met jou praten". Hij zet zijn puppy ogen op.
"Maar ik niet met jou, kom op. Ga!"
B. gaat half voor me staan.
"Ze wilt niet met je praten. Lijkt me duidelijk toch?" Zijn stem is opvallend koeltjes, maar er hangt een agressive toon doorheen. Kalm en dodelijk. Eddie zet z'n rug recht.
"Volgens mij wil ik met haar praten."
"En ik wil met B. praten. Kom, zullen we nog wat champagne halen?"

Ik heb geen kamerpasje, die was ik binnen 45 minuten al kwijt. Dus de kamer is volledig donker als we binnen komen. Allebei vallen we met onze rug op het bed en lachen even. Ik grijp een beetje om me heen om de fles te pakken. Voor ik het weet komt B. een beetje overeind en hangt boven mijn gezicht. Hij zoent me. En ik hem. Er gaat even door me heen dat hij een vriendin heeft. Maar het maakt me niet uit. Ik wil dit. Ik wil dit heel erg graag zelfs. Ik wil z'n blouse uit doen, de kleren van z'n lijf scheuren en hem opeten. Maar ik kan het niet over mijn hart verkrijgen. Ergens in Amsterdam zit zijn vriendinnetje op hem te wachten.

"Stop. Ik weet dat je een vriendin hebt. Het spijt me. Ik kan het niet."
Hij valt op z'n rug.
"Sorry, het spijt me. Maar we hebben zo'n klik en je bent zo knap. We kunnen het goed vinden en er hangt gewoon iets in de lucht. Sorry, ik weet niet wat ik moet zeggen..."
Zonder het te weten, raakt hij een gevoelige snaar. Ik zoen hem nog één keer en kom dan overeind.
"Dit is niet verstandig". Maar een stemmetje in mij zegt iets heel anders. Iets is aan het schreeuwen dat ik dit juist heel graag wil, dat dit heel verstandig is. Misschien is het de rode wijn.
 

De hele avond had hij mij bij de jongens van telesales weggetrokken. Die waren namelijk niet goed genoeg. Zij waren toch niet mijn type?
Hij ging me wel even wingen aan wat wel mijn type was. Hij had me bijna gedwongen te vertellen wat m'n type was, maar het was cliché. Ik kon het niet vertellen, het was precies zoals hij eruit zag! Maar nu ik naast hem op bed lag, met m'n hoofd op zijn schouder, kon ik het best zeggen. Dit ging voor problemen zorgen. Ik voelde het.

En eigenlijk was m'n voorgevoel dus juist. Ik heb aan iets gezeten wat niet van mij was, maar dat was niet het ergste. Ik schaam me niet voor omdat ik het toen heb gedaan, ik schaam me omdat ik het zo weer zou doen.  

Even bijpraten

Al een tijdje had ik niet meer geschreven. In mijn hoofd had ik alles op een lijstje gezet en gerelativeert. Ik had zelfs buitengewoon veel gepraat met mensen over de Maarten situatie, welke mij een beetje gek aan het maken was. To cut the crap; ik was niet toe aan een relatie en ik had het gevoel dat hij langzaam zijn handen om mijn nek legde. En langzaam begon te knijpen. 

Mijn overuren op het werk deden me hierbij een voordeel. Ik zei onze lunches af en negeerde hem twee dagen toen ik mee was met personeelsuitje. Niet zonder redenen. We hadden absoluut een click, maar hij zat verder in het traject dan ik, wat ervoor zorgde dat we niet meer sychroon liepen. Ik wilde feesten, springen, dansen en drinken. Hij wilde me aan de ketting leggen.

Die druk zorgde er alleen maar meer voor dat wanneer ik vrij was, ik volledig uit mijn plaat ging. Ik had geslapen met Stijn, welke zich aan het ontwikkelen was tot een friend with benefits. En dat was eigenlijk wel cool.

 

x

Ik vroeg me af of ik kon kiezen wie ik leuk vond. Kan ik een link laten ontstaan puur en alleen met mijn eigen mindsetting? Kan ik kiezen wat ik voel? 

Ik kon wel bevestigen dat ik bang was. Wat ik gisteren besprak met Stephanie had ervoor gezorgd dat mijn hersenen overuren draaiden. Het vervelende was dat ze dat ook deden terwijl ik met Maarten op date was. Ik kon het niet helpen. Lopen over het strand haalde oude herinneringen naar boven, van mij en Kevin.

Als hij mijn hand pakt, trek ik hem schikachtig terug. Een split second kijk ik hem aan, maar snel wend ik mijn blik af. Dit is belachelijk. Deze jongen is lief, aardig en toont compassie. Maar mijn hart werkt niet mee.

Ik weet wat ik wil. Opnieuw verliefd worden, een oud hoofdstuk afsluiten. Maar misschien is dit niet de beste manier.  

Turning point

Ik trek mijn nieuwe supertrash shirtje aan. Eigenlijk had ik het bewaard voor de date met Maarten, maar nu het er toch uit zag dat het niet ging gebeuren, kon ik hem net zo goed aandoen. De witte soepele stof met zilveren garen erdoorheen gleed zachtjes langs mijn lichaam. Ik genoot van dit shirt. Vanavond heb ik een afspraak met Jurgen, de collega. 

Maar om de een of andere reden had ik er totaal geen zin in. Nouja, een of andere reden? Het was vrij duidelijk dat ik nog een beetje gekrenkt was van de dag daarvoor. Ik had gehoopt dat Maarten me nog een berichtje zou sturen op de "Duidelijk", maar dit was helaas niet gebeurd. Lichtelijk giftig beweeg ik me door het huis. Laptop op schoot. Berichtje sturen? Nee. Laptop weer van mijn schoot af. Twijfel. Laptop weer op schoot. Nee, nee, nee! Laptop weer dicht.

Ik trek dit niet zo goed. Laptop weer open. Ik spiek schuldbewust naar zijn facebook account. Naar het berichtje wat hij me eerder had gestuurd. Was ik echt zo harsh geweest? Zuchtend type ik een regel;

"Ik wist niet zo goed wat ik moest zeggen, dus zei ik maar niets." 

Mijn vinger hangt eventjes boven de enter knop. 
"Nee, nee. Nee. Dit gaat niet gebeuren" mompel ik hardop in mezelf, en ik verwijder de regel weer. Als ik op sta om mijn make up te doen, hoor ik tot mijn verbazing een pling. Maarten. 

"Ik baal van mezelf dat ik weer tegen je begin nadat je me zo ongelofelijk pijnlijk met een 'duidelijk.' te kijk zet op gewoon het meest oprechte en lieve bericht ooit, maar ik vind dit kut en zit er al heel de dag aan te denken. Zullen we aub even bellen vanavond en morgen samen ontbijten in de stad? Want ik wil dit niet zo kreuk. Echt gewoon totaal niet zelfs."

Ik krijg even een kriebel in mijn buik. Hij had duidelijk mijn opmerking niet kunnen waarderen, maar zich hier ook overheen gezet. Wat ik best wel terecht vond. Ik had hem verteld dat het zijn laatste kans was geweest en hij had afgezegd! Dan is het logisch dat je er zo over denkt, toch? De hele dag had ik er zelfs over gedacht om mijn blog openbaar te maken. Weg met alle secrets en open kaart te spelen. Maar gekeken naar de gevoelige informatie die er staat over de Buurman en alle andere gasten waarmee ik ooit geslapen heb, leek het me toch niet zo'n strak plan. 

Ik denk even diep na over een berichtje. Hij doet wel moeite. Ik stuur terug:

"Ik heb niet geprobeerd je voor kijk te zetten. Maar ik was heel erg teleurgesteld en een beetje offended misschien ook wel. Je had het beloofd... Je weet best dat ik niet probeer je te kwetsen, maar dit leek me even het beste. Vanavond heb ik al plannen, maar morgenochtend ben ik vrij voor ontbijt. Let me know. x "

Het was waar. Ik had hem niet geprobeerd voor schut te zetten! Helemaal niet zelfs. Vanavond had ik al plannen. Een date notabene met mr. Jurgen. Fuck, hoe laat was het eigenlijk!? Laat. Snel doe ik een beetje make up op en pak m'n tas. De lipstick is de kleur die Sjannel, mijn nichtje, ook altijd droeg. Ik voel me bijna schuldig dat ik op deze date ga nadat Maarten oprecht heeft gereageerd. Dit wuif ik snel weg, het is nou eenmaal hoe het gaat. Misschien zegt hij morgen wel weer af. Én ik heb niet over me heen laten lopen, hoera!

Maar het zit me niet helemaal lekker. Als ik op de fiets zit bel ik hem even op. Gewoon slap ouwehoeren, en een beetje lachen. Maar tegen de tijd dat ik ophang, omdat ik bijna bij Jurgen ben, besef ik me dat deze date misschien niet zo'n goed idee was... 

Love will find a way.

Na de confrontatie van gisteren, dat het met Maarten nooit wat zou worden, werd ik geradbraakt wakker. Ruben, stond aan de deur om samen een nieuwe huisarts te zoeken, en het was 9 uur 's ochtends. Hoe goed ik gisteren ook had gezegd het van me af te kunnen zetten, hoe disfunctioneel ik me vandaag gedroeg omtrent mijn "Maarten-situatie". 

Dat was genoeg reden voor een samenkomst in de keuken met Anika en A. met wie we ondertussen weer vrede hadden gesloten. Vanavond was de date met mij collega, waar ik inmiddels al helemaal geen zin meer in had. Ik had gewild dat alles goed was gelopen met Maarten. Ik had echt het gevoel gehad dat we een klik hadden. Maar daarmee had ik ook genoegen genomen met het idee van "he's just not that into you" en moest ik me verder vooruit bewegen. Het was tijd om verder te gaan en dit was een goede manier om mezelf daartoe te zetten.

"Maar jij wordt echt een saaie kut als je een relatie hebt, dat weet je zelf ook! En het ziet er flink naar uit dat het met Maarten die kant op gaat, kijk zoveel jullie appen en bellen! Dat is niet voor niets."
Een brok in mijn keel verschijnd. Ik had Anika nog niet verteld dat ik niet degene was geweest die gisteren had afgezegd, maar hij. Dat maakte dat zij dacht dat alles nog koek en ei was. Ik zou het nog wel vertellen.
"Maak je geen zorgen, het ziet er niet naar uit dat ik klaar ben voor een relatie." zeg ik met een wanhopige toon. Het is geen leugen, ik ben er niet klaar voor en ik heb er ook geen zin in.
"Kom op zeg, wat een onzin! Ik zie aan je gezicht hoe erg je bent met die gast. Bellen? Lachen om appjes? Jij weet welke kant dit op gaat!"

Tot mijn eigen ergenis had ik ook gedacht te weten welke kant het opging. Maar nóg een keer afzeggen, dat werd me gewoon te veel. Waarom zou je A zeggen en B doen? Ik voelde me een speelbal die werd rondgeslagen. A. kijkt ons aan alsof hij het niet meer volgt.
"Ik heb hem nog nooit gezien. We hebben een paar keer afgesproken maar het is steeds niet doorgegaan. Nu hadden we weer afgesproken, maar het gaat wéér niet door. "
A. knikt. Anika knikt ook. Ik leg mijn hoofd op de tafel.  
"Door mij dan wel natuurlijk, ik was ziek." vul ik mezelf snel aan.
"Je moet niet liegen tegen jezelf, je weet prima hoe het zit" zegt Anika streng.

 

Is dat zo? Heb ik al die tijd onbewust geweten hoe het zat? Wist ik al deze tijd al hoe het ging lopen? Misschien wel. Maar ik werd gedefinieerd door de eeuwige karaktereigenschap van stiekem hopen. Hopen, dromen en uit gaan van het beste van de mens. Hoewel dit me vaak had geholpen om het hoofd boven water te houden, was het hard aangekomen dat ik die karaktereigenschap misschien bij het vuilnis moest zetten. 

Ik had niets meer gezegd dan "duidelijk" op het hele verhaal van Maarten. Hij had oprecht lieve dingen gezegd, die me veel waard waren geweest als ik hem had kunnen vertrouwen. Maar dat deed ik inmiddels niet meer. Ik was op zoek geweest naar iemand waarmee ik het leuk kon hebben. Samen kon chillen en lachen. En nee, dan telt lachen tegen een beeldscherm niet mee.

Twijfelend keek ik naar zijn berichtje. Moest ik was reageren? Had ik nog verder iets moeten zeggen? Of moest ik hem volledig uit mijn leven snijden, door hem simpelweg te negeren? Ik nam me voor om niets te zeggen, zolang ik nog niet wist wat te zeggen. Soms is het beter om je mond te houden. Er lopen een miljarden mensen op de wereld, ik moest er met één daarvan vast wel net zo'n klik hebben als met hem. 

Maar met de minuut ga ik meer twijfelen.
"Godverd... dit gaat echt veels te ver." Anika kijkt me verbaasd aan.
"Wat ben je aan het doen?" Hmm. Dat was een goede vraag. Ik was me aan het bedenken of ik nou wel of niet iets moest zeggen. Ik ben twintig jaar oud. Ik mag wel eens op mijn bek gaan uit de naam van de liefde.  

 Ik moest focussen. Was het aan mij om iets van me te laten horen? Als hij écht interesse had gehad, zoals hij het had gezegd, zou hij iets van zich laten horen. Dat had hij ook wel gedaan, maar daarop had ik niet gereageerd. Moest ik de volgende stap zetten? Nee. 

Ik sla mijn laptop dicht. Vanaf hier is het aan hem.  

Back on track.

Een beetje stuntelig liep ik richting de lift. Ik had verwacht aan de late kant te zijn, dus had onderweg al mijn jas uitgetrokken. Het resultaat hiervan was dat ik met een loodzware tas, grote parka, 1 liter fles water en telefoon in mijn handen stond. Om dit allemaal nog makkelijker te maken, had ik zwarte laarsjes aan met een hoge stiletto hak. Mijn rokje kroop een beetje omhoog maar ik had geen handen vrij om dit te fixen.

Als ik één voet in de lift heb gezet, valt mijn pasje uit mijn handen.
"Godverd..." De zin maak ik niet af. En daar heb ik een hele goede reden voor. Voor me staan namelijk twee collega's van sales. Met grote ogen kijken ze me aan. De rechter herken ik als mijn crush. Hij bukt langzaam en raapt m'n pasje op. Met een grijns geeft hij hem aan me terug, terwijl ik aan het stamelen ben.
"Oh. Oh. D-d-d-ankje..." Het zweet breekt me uit. Een ongemakkelijk moment breekt aan als ik hem in stalkermodus aanstaar zonder een woord uit te brengen. 
De linker kucht even. Als hij naar de zijkant van de lift staart zie ik dat ik geen cijfer heb ingedrukt. 
Zenuwachtig begin in te lachen.
"Ha-ha. Ik ben vandaag liever lui dan moe..." en druk een beetje beschaamd op het knopje voor de tweede verdieping. Als ik de lift uit stap wissel ik nog even een blik met mijn crush, welke lacht.  Dit moet wel een goede dag worden. 

"Jij ziet er goed uit vandaag" zegt een lichtelijk verbaasde collega. Ik kijk hem geirriteerd aan. Alsof het een uitzondering is! Maar ik moet toegeven, vandaag zie ik er extra leuk uit. En dat heeft een reden; mijn laatste werkdag. Vanavond is het kerstavond en dit is de laatste dag dat ik werk. Vanwege bezuinigingen worden de flexers niet meer ingeroosterd, iets waar ik behoorlijk van baal.

"Wat ga jij nu doen?"  zeg ik met volle mond tegen Jin, een van de weinige collega's die ik oprecht mag. Hij is chill en aardig. 
"Ik weet het niet, ik moet het nog even aankijken". We roken allebei als ketters en zo was onze band op de eerste dag al geboren. Als ik nog een aardappel in mijn mond prop -een halfuurtje pauze is echt te kort- komt m'n crush naar buiten lopen. 
"Hey, hoe is het?" vraagt hij aan mij. Er begint een gesprek waarbij ik vooral denk "NIET IN PANIEK RAKEN, NIET IN PANIEK RAKEN", waardoor ik natuurlijk in paniek raak en begin te bazelen. Over kerst, over mijn "ontslag" en over oud en nieuw. Hij kijkt me geintrigeerd aan. 

"Dus jullie moeten allemaal weg?" Ik knik.
"Ja het is niet makkelijk, ik zou nu niet terug willen naar een kleding winkel of iets dergelijks. Ik wil naar boven. Ik wil niet stil staan." Ik word snel stil. Hij kijkt me aan en lacht. Vriendelijk. Gemoedelijk en warm. Ik word er zelf ook een beetje warm van. Als ik naar binnen ga, loopt hij met me mee. Niets vermoedend dat de verrassing van de dag nog moet komen.

"Er is telefoon voor je." De vrouwelijke collega die normaal gesproken zich wel erg koeltjes opstelt tegenover mij, wijst naar de telefoon.
"Op welk nummer zit je?''. Vol ongeloof kijk ik haar aan. Ik word nóóóóóit intern gebeld, daar ben ik veel te onbelangrijk voor. De andere flexers kijken al net zo verbaasd als ik.
"Hallo?" zeg ik een beetje onzeker.
"Hoi. Je spreekt met de manager, goed om je te pakken te krijgen. Ik zag je vanochtend lopen en dacht; die moet ik hebben!" Mijn mond valt open van ongeloof, en ik draai mijn rug naar mijn collega's.
"Kan je zometeen even langskomen op de zesde?"
"Ja, natuurlijk... ik zie je zo" stamel ik nog.
"Tot zo"'

Naast de manager zit Glenn, zijn rechterhand. Hij heeft het duidelijk niet zo met mij, want zijn vragen gaan diep en zijn snijdend. Ik zou hem ook wel als rechterhand willen. Ik zou nog van ze horen en moet mij CV sturen. Vereerd en met een grijns bereid ik me voor om naar huis te gaan. Het is kerstavond maar mijn kerstvibe is verloren gegaan met de scherven van vorig jaar. Het kan me allemaal niet zoveel meer schelen. Het kerstfeestje bij de vrienden van mijn ouders kom ik voornamelijk door met een grove hoeveelheid witte wijn. Hung over wordt ik de volgende dag wakker.

Nog een dag kerstmarteling wordt opgelicht door een berichtje op mijn telefoon.
"Jurgen heeft u toegevoegd op facebook" met een foto van m'n crush ernaast. Een puberale glimlach kan ik niet onderdrukken. 
"Zo. Accepteren." zeg ik hardop. 
Een paar minuten later gaat mijn telefoon opnieuw over;

"Zullen we volgende week wat gaan drinken?"

Yes! Back on track.

Disappointed, as we speak.

Ik durfde niets te zeggen. Ik durfde het niet openbaar te maken. Niet aan Steef, niet aan Anika, zelfs niet aan Maarten. Dus zei ik maar niets. 

Niets meer dan "duidelijk", nadat hij een heel verhaal had gestuurd hoe graag hij bij mij wilde zijn. Het enige wat ik kon denken was "als je het zo graag had gewild, dan was je nu hier". Het ergste was dat ik het aan had zien komen. Ik had gewacht met douchen, opmaken en aankleden tot het allerlaatste moment. Maar minder dan twee uur vantevoren zei hij af. Again.

"Wordt wakker!" Ik voel haar handen porren. Ik zie de wallen onder haar ogen, ze is net zo moe als dat ik ben. 
"Wat is er?" vraag ik slaperig. 
"Je moet douchen! Je hebt zometeen je date!" zegt ze enthousiast. Ze had geweten hoeveel zin ik er in had. En ook al vond Anika het onbegrijpelijk dat Maarten al een aantal keer had afgezegd, ze was blij voor mij. 
Het enige wat ik kon doen was haar met grote ogen aankijken. Ik ging het no way vertellen. 
"Ik ben ziek. Ik heb al afgezegd." En ik trek de deken nog een stukje verder over mijn hoofd. Anika trekt deze demonstratief weer van mijn gezicht af. 
"Wat!? Nu je het zegt, je ziet er inderdaad niet zo goed uit. Wat zei hij?" Ik zucht tussendoor. De eerste leugens van het nieuwe jaar zijn alweer verteld. En niet omdat het een leugentje om eigen best wil was, nee zeker niet. Het was een leugen om MIJN best wil. Om mezelf een hoop schaamte te besparen.

"Hij wenste me beterschap. Hij begreep het." In mijn hoofd zakte ik door de grond. Anika praat nietsvermoedend door. Dat het ook beter is als ik ziek ben. Anders kan je niet echt een leuke avond hebben. Ik knik. 
"Weet je zeker dat alles oké is?" 
"Ja, I'm fine. Gewoon teleurgesteld in mezelf."
"Ach joh. Hij begrijpt het toch? Jij kan er zelf niets aan doen als je ziek bent. Daar hoef je niet teleurgesteld om te zijn."
Ze moest eens weten.

De afgelopen weken had ik al niet helemaal geweten waar ik mee bezig was. Maarten kende ik enkel van whatsapp, en in hoeverre kan je iemand dan werkelijk kennen? De afspraken die we hadden gemaakt werden nooit nagekomen. Hij speelde niet in op mijn voorstellen. Maar de bom barstte al helemaal toen we hadden afgesproken voor oud en nieuw en hij niet kwam opdagen.

Drie kwartier had ik gewacht op de wibaut. In de kou en in de regen. Ik had om de 30 seconde opgekeken, onder mijn grote capouchon vandaan, om te kijken of Maarten misschien aan kwam fietsen.  Mijn ogen richting de Doka, waar al mijn vrienden waren. Als de minuten verstreken, gleed een beetje hoop weg. Na drie kwartier moest ik gaan. Ik wist dat ik mezelf moest gaan aanzetten tot bewegen, omdat ik er anders na 2 uur nog zou staan. Maar wegfietsen voelde als voor schut gaan. Als verliezen. Als toegeven dat ik me had opengesteld en weer was teleurgesteld.

Als ik thuis ben, in de vroege ochtend, belt hij me. Hij wilt het goedmaken. Het spijt hem verschrikkelijk. Hoe moeilijk ik het ook vind, ik moet nu hard blijven. Ik kan iemand niet met me laten spelen.  Ik geef hem een laatste kans. Ik vind het leuk zijn stem te horen. Ik heb er oprecht vertrouwen in dat het nu goed komt. Maar zoals de ervaring heeft geleerd, hij zegt af. 

"Je moet wat eten, dat is goed voor je". Ik lig mokkend in het bed van Anika. 
"Ik zet wel een lekker muziekje op!" zegt ze als ze driftig op haar laptop tikt.
Maar als nog geen minuut later "All by myself" door de speakers klinkt, kan ik er niet meer tegen. Genoeg. Ik grijp m'n telefoon. Lees het berichtje wat Maarten me heeft gestuurd na de "duidelijk".

Om de een of andere reden krijg ik de rillingen van het berichtje dat hij me heeft gestuurd. Het lijkt alsof het is gemaakt om me een schuldgevoel te geven. Er wordt mij verweten koeltjes te reageren. "Harsh". Maar ik weet dat het niet zo is. Ik ben niet harsh geweest. Ik heb niet afgezegd en ik heb altijd begrip getoond. Soms is het tijd om dingen af te sluiten. Ik klik het berichtje weg.

En alsof het niets is laat ik het van me afglijden. Ik spreek er niet meer over. Ik accepteer het en ga door. Met enige twijfel...

Fissa gaat missa

"Maar ik wil het hem niet vertellen!" Jammer ik naar Anika.
Ze kijkt me aan en gniffelt. Duidelijk geniet ze van het dubio waar ik me in bevind.
"Je bent echt smerig" lacht ze.
Ik kan eigenlijk niets anders doen dan meelachen, het is ook best wel een grappige situatie. Dat ik over mijn eigen bank heb heen gekotst, mijn telefoon is gejat en ik wéér een awkward verhaal rijker ben doet er even niet toe.

"Je moet het hem vertellen, anders vergeeft hij je het nooit" zegt ze wijs.
En ze heeft gelijk, dat weet ik. Ik moet A. vertellen over mijn begane blunders van de voorgaande avond. Al helemaal aangezien het een persoon in houd waar hij niet zo fan van is.

Het was vrij onschuldig begonnen. Ik was gaan beerpongen met de jongens van de gang naast ons. Ze zijn relaxed en aardig. Beerpongen is trouwens niet helemaal juist, want ... pam pam pam... ik drink helemaal geen bier. Sinds een paar weken ben ik liefhebber van rode wijn, dus met mijn fles rode wijn vertrok ik naar de andere gang. Daar vulden we de lichtrode bekers met de donkerrode wijn.

En naarmate ik meer drink, verbeterd mijn hand-oog cordinatie. Zeer vreemd, maar aangezien we hierdoor winnen ga ik akkoord. Maar als de fles wijn op is, stappen we over op het lachgas. Ik zit zwaar te trippen, voor enkele seconde, en land dan weer met mijn voeten op de aarde. Vreemd.. 

Het probleem is dat we nog door gaan naar een ander feestje. Hier vind ik de wodka, same old same old. Ik ga zitten, rook nog een halve joint en als ik op sta kom ik J. tegen. J. wordt ook wel "de hond" van onze gang genoemd en valt te vergelijken met een manwhore. Niets mis mee, aardige gast, maar ik zou noooooooooooooooooit met hem zoenen.

Grapje, dus toch wel.
"Ik moet gaan, ik ben echt veeueuuuuuls te dronken" zeg ik met mijn ogen dicht. Hij is ook overduidelijk dronken. Als we lopen te zwalken over de gangen stoppen we steeds even om te zoenen. En in mijn hoofd is dat allemaal oké. Waarom niet? Het kan. Maar als ik op de bank lig en hij ligt half over me heen, gaat het me toch iets te ver. Ten eerste omdat ik echt ontiegelijk moet overgeven. Ten tweede, omdat ik probeer een low profile aan te houden.

Ik stuur hem weg. Maar de volgende ochtend word ik wakker in mijn eigen spuug. Smerig. Heel erg smerig. Mijn telefoon is weg, en wordt ook niet meer terug gevonden. Mijn been is blauw, maar ik kan me niet meer herinneren dat ik ben gevallen. En ik heb... ohja... gezoend met J. Een nieuwe toevoeging naast de Buurman en A. op mijn lijstje van huisgenoten. En nu moet ik dat A. gaan vertellen...

 

Payback

Oke, ik had dus met Kevin geslapen. Maar om de een of andere reden was het niet hetzelfde. Er was lust, maar geen passie. Ik stond al zo lang droog dat ik geen problemen had met mijn shirt uittrekken. En toen kwam het binnen; misschien was ik niet meer verliefd? Hij was niet zo heel leuk. Hij was niet lief en ik kon eigenlijk ook niet meer alles met hem bespreken. Hij was bevooroordeeld en soms een unbelieveble arrogant ass. Toch had ik seks met hem. Ik moest weten hoe het was. Ik had niets gemist, behalve het ideale beeld in mijn hoofd.

Het gevolg was dat ik me ging focussen op de buurman. Had ik een fout gemaakt? Ik dacht dat ik verliefd was op Kevin, maar de buurman was eigenlijk altijd goed voor me geweest. Slapeloze nachten. Serieuze slapeloze nachten. Waarin ik voornamelijk aan het twijfelen was geslagen... 

Uitgeteld nam ik plaats aan de keukentafel. De buurman was zenuwachtig door de keuken aan het bewegen, lichtvoetig, als een spook. Ik keek geirriteerd naar P. welke me een blik gaf van "hou jezelf alsjeblieft rustig". Ik deed maar een beetje. Een lange werkdag had me uitgeput, plus het feit dat ik die nacht daarvoor amper had geslapen. Vanavond was het date night, maar Maarten had afgezegd. Hij was ziek.

Eindelijk had hij me uitgevraagd en op de bewuste avond was hij ziek. Ik wist niet zo goed wat ik ervan moest denken, maar voor mijn eigen rust ging ik er maar vanuit dat het waar was. Helaas was hiervan het resultaat dat ik moest toekijken hoe de buurman aan het koken was voor zijn date, miss Ordinairy. Ik trok een fles wijn open, die ik net uit misery na mijn werk had gehaald. Ik mocht hopen dat ze zo op zijn kamer gingen eten. Het meisje wat er nog niet eens maar ik was er al mee bezig.

Een veels te vol glas breng ik naar mijn lippen. Ik steek er maar een sigaret bij op. Voor de smaak ofcourse. P. begint te bazelen en Freek lacht een beetje mee. Het is best een grappig gesprek, maar ik sta onder stress. Ik klok het glas achterover als net de buurman zijn tinderdate binnen komt lopen. Bij het voorstellen knijp ik haar hand bijna fijn. Ik zie duidelijk even een pijnverkramping in haar gezicht. Schuldbewust trek ik mijn hand terug, zij kan er ook niets aan doen.

Vrij snel verwijder ik mezelf uit de keuken. Ik heb geen zin in emotionele marteling. De fles wijn neem ik mee. Ik kijk tv en facebook een beetje met Maarten, die duizendmaal zijn excuses aanbied. Door de dunne gipswanden heen hoor ik het meisje giechelen. Nog maar een glas wijn.

Tegen twaalf uur heb ik een fles wijn op en zit in m'n Bridget Jones stemming. Naast me is het stil. Waarschijnlijk omdat ze aan het seksen zijn, ik kan geen andere reden verzinnen. Het is tijd om te gaan slapen.

Maar als je denkt dat ik in slaap viel, een diepe roes, door de rode wijn die door mijn aderen stroomde, heb je het flink mis.
"You have got to be fucking kidding me".
Boos kijk ik naar het plafond. Juist op het moment dat ik had besloten naar bed te gaan, besloten jut en jul dat ook. Niets meer dan een gipswandje scheidde mijn hoofd van het hare. Niets meer dan een gipswandje scheidde mijn vuist van zijn gezicht. Giechelen. Dat deden ze. En zoenen. Smakkende lippen waren overduidelijk te horen.

Half 3 is het. Ze zijn nog steeds bezig. Zoenen en ... etc etc, denk ik. Ik sta op het punt om mezelf van kant te maken. Ik bedoel, oke het was dan wel mijn keuze om het te beeindigen, maar dit is gewoon emotionele marteling? 

Ik weet wat ik doe.

"Een film. Komt the Queen niet op tv vanavond? Die met Diana. Die kunnen we wel kijken". Ik kijk Lotte aan, ze stemt in. Anika had al aangegeven dat ze er klaar mee was voor vandaag en alleen maar wilde chillen. Als ik naar mijn kamer loop om thee te pakken, stromen de berichtjes binnen.
"Hee. Ik wil je om een gunst vragen. Ik denk dat alleen jij mij kan helpen, anders zou ik het echt niet vragen". Het was Kevin, en hij was vaag als always. We hadden erover ingestemd dat elkaar ontmoeten niet slim was, hoewel hij in deze mening het voortouw had genomen. Mij maakte het niet zoveel uit, ik was wel benieuwd hoe het eraan toe ging met hem. 
"Wat is er? Are you okay?" Mijn interesse was duidelijk gewekt. Zou hij een juridisch probleem hebben?

"Nou, ehm. Ik moet dit weekend racen maar heb echt ongelofelijke pijn in m'n rug en de fysio is niet beschikbaar... Iemand moet mijn rug losser maken. Ik wil je er wel voor betalen! Niemand anders kan het doen. Ik ben bloedserieus."

Ik keek verontwaardigd naar het beeldscherm. Nu had hij mij opeens nodig? Van de week was het nog "geen slim idee", maar nu er voor hem iets te halen viel was het opeens allemaal mogelijk. Een klein half jaar hadden we elkaar niet gezien. Dit was zijn eerste voorstel? Bah.
Kniezend loop ik de keuken in en leg mijn telefoon op tafel. De keuken is gevuld. A, de buurman, Lotte, Owen; ze zitten allemaal een beetje slap te ouwehoeren. Ik plof neer op de bureaustoel naast A. M'n telefoon krijgt een nieuw berichtje en A. zit erboven op. Als hij de naam Kevin ziet staan, kijk hij geschrokken op. Eerst naar mij en dan weer naar de telefoon.

"Please?". Oke, dus hij meende het blijkbaar. Wat moest ik hier nou op reageren. Ik keek de keuken rond en A. keek me strak aan. Alsof hij wilde zeggen dat een domme beslissing op dit moment geen optie was. Alsof ik sterk moest blijven. De buurman zit nonchalant onderuit gezakt, hij is in gesprek met Owen. Zijn tinderdate maakt hem nu gelukkig. Misschien moet ik aan mezelf gaan denken; mij gelukkig maken. Misschien moet ik niet teveel nadenken, en gewoon doen wat mij leuk lijkt op een bepaald moment. Wie denkt er nou aan de toekomst?
"Ik zal je helpen. Je bent welkom vanaf 9 uur".

"Ik ga snel mijn kamer opruimen en douchen guys. Ciao!". Maar A. laat me hier niet mee weg komen.
"HO HO, niet zo snel! Krijg jij bezoek vanavond?". Ik kijk even schuldig naar Lotte, welke overtuigd is van een avondje films kijken en roddelen. Maar dat doen we vaak genoeg? Dit gebeurd niet zo vaak? Het is zelfs al een half jaar niet gebeurd? Ik hoef hem alleen maar even te zien, dat wilde ik al een tijdje heel graag. Gewoon kijken hoe hij er nu uit ziet. Ik moet weer zeker weten dat ik de juiste beslissing heb gemaakt.
"Ja. Ik krijg bezoek" en wilde de keuken uit snellen, maar voordat ik me om kan draaien heeft A. me al bij mijn capouchon gegrepen en trekt me zachtjes terug. Lotte kijkt verrast en reageert direct met "wie dan!?". Mijn kaken op elkaar geklemd van bitterheid kijk ik A. aan. Hij weet dat ik het niet chill vind dat we het hier over hebben waar de buurman bij is! 

"Een vriend, het is een vriend die langs komt". Maar het is nutteloos. Ik kan wel liegen, alleen het probleem is dat deze bloedhonden a.k.a mijn huisgenoten doorgaan totdat ze bij de bron zitten. Mijn zenuwachtig schuifelen helpt niet echt. Als ze erachter zijn gekomen dat het Kevin is, blijft het even stil. De buurman staat af te wassen en kijkt me niet meer aan. Ik zie dat het expres is, hij vermijdt oogcontact. Lotte vraagt meerdere malen of dit wel slim is. A. stemt met haar in.
"Ik weet wat ik doe" en ik loop weg om te gaan douchen.

 

Het is best wel gezellig. Oke, het was even ongemakkelijk en een beetje vreemd, maar we konden wel nog steeds lachen. Hij was een beetje dikker geworden en dat stond hem niet. Het misstond hem ook niet, maar ik val nou eenmaal op mannen met een lang en slank postuur. Nog steeds was hij absoluut niet dik. En lang. Zijn haar was leuker op de foto's. Zijn stem niet zo zacht als ik me hem herinnerde. Op het punt van de massage heb ik de slappe lach. Een beetje over en weer etteren. De spanning opzoeken. Het gaat goed, we bespringen elkaar niet! Zelfs niet als ik hem masseer.

Het is het moment daarna waardoor het mis gaat. We liggen op mijn bed en praten een beetje over vroeger. Over de toekomst. Waar we staan. Waar we naartoe willen. Ik maak sarcastische grappen en hij legt mijn hoofd op zijn schouder, waar het perfect past. Als we elkaar aankijken, raken zijn lippen de mijne. Mijn hoofd draait overuren.

Ik weet absoluut niet waar ik mee bezig ben.